"Het is tijd om zonder haast jezelf te ontmoeten"
In een wereld die vaak snel beweegt
raken we gemakkelijk gewend
aan doorgaan.
Van het ene moment naar het volgende.
Van wat nog moet
naar wat al geweest is.
En ergens onderweg
kan het gebeuren
dat we een beetje van onszelf verwijderd raken.
Niet omdat we onszelf kwijt zijn,
maar omdat we simpelweg te weinig stilstaan
om onszelf nog echt te horen.
Ons binnenste spreekt namelijk zelden luid.
Het fluistert.
In een gevoel dat opkomt.
In een gedachte die blijft hangen.
In een verlangen dat zich voorzichtig laat zien.
Om dat te kunnen horen
is er iets nodig
wat in deze tijd bijna ongewoon lijkt:
een moment zonder haast.
Een moment waarin je niets hoeft op te lossen,
niets hoeft te begrijpen
en nergens naartoe hoeft.
Alleen even aanwezig zijn
bij wat er in jou leeft.
Zoals een bos zijn zachte geluiden pas laat horen
wanneer je stopt met lopen.
Misschien merk je dan
dat er meer rust in je aanwezig is
dan je dacht.
Of dat er iets in jou
zachtjes wacht
om gezien te worden.
Want diep vanbinnen
ben je jezelf nooit echt kwijtgeraakt.
Soms heb je alleen een beetje tijd nodig
om weer vriendelijk naar binnen te keren
en jezelf opnieuw te ontmoeten.
Zonder haast.
Zonder oordeel.
Gewoon zoals je bent.
Reflectievraag:
Waar in jouw dag zou je jezelf een klein moment van rust kunnen geven om weer even bij jezelf te landen?
