Mijn naam is Irene.
Al word ik door de mensen om mij heen vaak Ireen genoemd.
Ik ben 47 jaar, vrouw, moeder, schrijver, maker en iemand die waarschijnlijk meer voelt en opmerkt dan soms handig is. 😊
Ik hou van woorden. Van papier. Van echte post op de deurmat. Van oude huizen, landelijke sfeer en dingen met een verhaal. Van herinneringen die ineens opduiken door een geur, een liedje of iets kleins dat je bijna voorbij had kunnen lopen.
En ik hou van wat er onder de oppervlakte leeft.
Van dat wat niet altijd meteen zichtbaar is, maar er wel is.
Misschien is dat ook wel waar veel van wat ik maak begint.
En soms blijft het daar niet bij en groeit er, bijna vanzelf, een hele kleine wereld omheen.
Eentje waar je even in kunt stappen, rondkijken en misschien een beetje kunt wegdromen.
Als kind droomde ik al van een eigen winkeltje.
Wat ik daar precies zou verkopen – naast de gedroogde erwten en macaroni – wist ik volgens mij niet eens. Maar het idee van zo'n eigen plek, gevuld met mooie dingen waar mensen even konden binnenkomen, vond ik heerlijk.
Een echte winkel is het nooit geworden.
Of misschien toch wel een beetje... 🥰
Want hier, bij Even bij Ireen, is eigenlijk mijn eigen kleine winkeltje ontstaan. Een plek gevuld met woorden, kaarten, brieven, herinneringen en alles wat verder nog aan mijn mouw trekt om gezien te worden.
Dingen die ik maak omdat ze iets in mij raken. En waarvan ik hoop dat ze onderweg misschien ook iets in jou aanraken.
Geen echte winkeldeur om open te doen, geen hoekje waar ik je een kopje thee kan aanbieden, geen kassa die rinkelt en helaas ook geen gezellig belletje boven de deur. 😉
Maar je kunt hier wel binnenkomen.
En misschien is dat eigenlijk wel precies het winkeltje waar ik vroeger van droomde.
Toch heeft het even geduurd voordat ik hier terechtkwam.
Lange tijd voelde ik van alles, dacht ik veel en schreef ik vooral voor mezelf. Er leefde genoeg vanbinnen, maar niet alles kreeg een plek buiten mij.
Gaandeweg ben ik steeds meer gaan luisteren naar wat er werkelijk in mij leeft.
En misschien wel het spannendste: ik ben het ook daadwerkelijk gaan doen.
Ik ben woorden gaan geven aan wat ik voel. Ik ben gaan delen wat ik maak. Ik ben mezelf steeds iets meer gaan laten zien.
Niet ineens met veel lawaai en tromgeroffel — dat zou ook echt niet bij me passen. 😅
Maar wel stap voor stap.
Steeds een beetje meer vanuit mezelf.
Even bij Ireen is daaruit ontstaan.
Uit de behoefte om voor mezelf te kiezen. Om mijn eigen hart serieuzer te nemen en mezelf toestemming te geven om te maken wat bij mÃj past.
En toen ik daar eenmaal ruimte voor maakte, kwam er steeds meer.
Woorden. Kaarten. Brieven. Ideeën.
Soms iets waar ik bewust naar zoek en soms iets dat ineens aan mijn mouw begint te trekken...
Zo groeide Even bij Ireen.
Niet als een plek waar ik je vertel hoe het moet.
Wel als een plek waar je misschien iets tegenkomt dat je raakt. Een zin waarin je jezelf herkent. Een kaart die precies op het juiste moment lijkt te komen. Een herinnering die ineens weer even naast je komt zitten.
Of gewoon een plek waar je graag nog eens terugkomt.
Omdat ik geloof dat er iets kan verzachten wanneer wat je draagt even gezien mag worden.
En omdat ik denk dat we soms helemaal geen antwoorden nodig hebben.
Soms is het al genoeg wanneer iemand even zegt:
Ik zie je.
Dus of je hier komt om te lezen, te voelen, rond te kijken of gewoon even te zijn...
Je bent van harte welkom.
Liefs,
