"Aanraking zet altijd iets in beweging"
Soms gebeurt er iets
dat ons dieper raakt dan we meteen kunnen begrijpen.
Niet luid,
niet groot,
maar stil en onverwacht.
Een zin die ons even stil doet worden.
Een blik waarin iets wordt herkend.
Een moment dat nauwelijks opvalt
en toch ergens diep vanbinnen
iets aanraakt.
Alsof een zachte hand
heel even het hart beroert.
En op die plek,
waar woorden zelden komen,
begint er iets te bewegen.
Misschien iets wat lange tijd
in stilte aanwezig was.
Iets dat geduldig heeft gewacht
tot het gezien, gevoeld
of eenvoudigweg aangeraakt mocht worden.
Zoals een druppel
die het oppervlak van stil water raakt
kringen laat ontstaan
die zich langzaam naar buiten verspreiden,
zo kan ook een enkel moment
een trilling achterlaten
die zich door het hart beweegt.
Niet dwingend.
Niet haastig.
Maar zacht,
zoals alleen de ziel
soms weet te bewegen.
En vaak merken we pas later
dat er iets in ons is ontwaakt.
Een gedachte die meer licht krijgt.
Een gevoel dat zich opent.
Een vergeten stukje van onszelf
dat weer voorzichtig begint te leven.
Misschien is dat wel
de stille kracht van een echte aanraking:
dat ze iets wakker kust
wat al die tijd
in stilte aanwezig was.
En vanaf dat moment
blijven de kringen zich bewegen.
Reflectievraag:
Wanneer werd er voor het laatst iets in jouw hart of ziel aangeraakt waardoor er vanbinnen
zacht iets begon te ontwaken?
