"In veilige warmte mag iets in jou ontdooien"
Soms dragen we iets in ons
dat stil is geworden.
Niet verdwenen
maar bevroren.
Omdat het ooit nodig was
om rechtop te blijven staan.
Om door te gaan.
Om jezelf te beschermen.
En zo leer je
hoe je sterk blijft
zonder te veel te voelen.
Tot er iemand is…
of een moment
waarin het ineens anders voelt.
Rustiger.
Veiliger.
Zachter.
Alsof je even
niet alles hoeft vast te houden.
En zonder dat je het stuurt
begint er iets te bewegen.
Heel voorzichtig.
Alsof het eerst nog wil voelen
of het echt veilig is.
En dan…
heel langzaam…
ontstaat er weer ruimte.
Voor gevoel.
Voor zachtheid.
Voor jezelf.
In veilige warmte
mag iets in jou ontdooien.
Reflectievraag:
Wat in jou verlangt naar warmte in plaats van bescherming?
