Misschien herken je het…
dat je blijft geven.
Omdat je hoopt
dat het ooit gezien wordt.
Dat iemand voelt
wat er in jou leeft.
Hoe oprecht je bent.
Hoeveel je te geven hebt.
Dus je blijft.
Geeft nog een beetje meer.
Ook wanneer het begint te schuren.
Omdat er ergens in jou
nog de hoop leeft
dat het genoeg zal zijn.
Maar zo werkt het niet.
Je kunt niet blijven geven
tot iemand jou leert zien.
En misschien is dat
het moeilijkste om te voelen…
dat waar jij blijft geven
in de hoop herkend te worden,
je niet werkelijk wordt gezien.
En dat dat niets zegt over jou.
Maar misschien mag je
heel voorzichtig
je aandacht verleggen…
van gezien willen worden,
naar voelen
waar jij wél wordt herkend.
