Soms is iemand
niet alleen dichtbij,
maar zo verweven
met wie je bent,
dat je het niet eens
meer los van elkaar
kunt zien.
Niet omdat je elkaar vasthoudt,
maar omdat er iets
in jou is gaan leven
dat niet meer verdwijnt.
In hoe je kijkt,
in wat je voelt,
in de manier
waarop je geraakt wordt
door de kleinste dingen.
Alsof die ander
niet tegenover je staat,
maar in je meebeweegt.
En misschien is dat
wat echte verbondenheid doet…
niet iets toevoegen
van buitenaf,
maar iets wakker maken
van binnen.
Iets dat er altijd al was,
maar nu
een naam heeft gekregen.
