Soms ontmoet je iemand
die iets in je aanraakt…
en je voelt
dit gaat niet meer weg.
Omdat er iets gebeurt
in hun aanwezigheid.
Iets in hoe ze kijken.
Luisteren.
Er gewoon zijn.
Waardoor iets in jou
zich laat zien
wat misschien lange tijd
op de achtergrond bleef.
Niet omdat het er niet was…
maar omdat het geen ruimte kreeg.
En ineens is het daar weer.
In wat je voelt.
In wat er opent.
In hoe je jezelf
op een andere manier ontmoet.
Alsof er iets in jou
weer mag bestaan.
