"Wanneer geef jij jezelf ruimte om tot bloei te komen?"
Soms zijn we zo bezig
met doorgaan
met zorgen
met er zijn voor alles en iedereen
dat we vergeten
dat wij er ook nog zijn.
Dat ook in ons
iets wil groeien.
Iets dat niet ontstaat
door harder te proberen
maar juist
door ruimte te krijgen.
Zachtheid.
Rust.
Aandacht.
En misschien hoef je niet eerst
alles op orde te hebben
voordat jij jezelf
die ruimte geeft.
Misschien mag het
er juist al zijn
in het midden van alles.
Een klein beetje meer ruimte
voor wat in jou wil bloeien.
Wanneer geef jij jezelf
ruimte
om tot bloei te komen?
Reflectievraag:
Wat in jou vraagt al langer om ruimte… maar wacht nog tot jij het toelaat?
