Misschien heb je lang gedacht
dat iemand anders
dat lege stukje in jou
zou kunnen vullen.
Dat het zachter wordt
als er iemand is
die dichtbij genoeg komt.
Maar er zijn plekken in jou
waar niemand bij kan.
Niet omdat je alleen bent,
maar omdat ze van jou zijn.
En misschien ligt daar
niet de vraag
om ze te vullen,
maar om ze te durven voelen.
Om er niet van weg te gaan
zodra het stil wordt,
maar er zacht bij te blijven.
Zonder het meteen anders
te hoeven maken.
Want soms zoek je een ander
niet omdat die het kan vullen,
maar om het zelf
even niet te hoeven voelen.
Omdat het raakt.
Omdat het leeg voelt.
Omdat er gemis zit.
En ook dat…
mag er zijn.
En heel langzaam
ontstaat er ruimte
om erbij te blijven,
zonder dat het verdwijnt,
maar ook zonder
dat het je overspoelt.