"Zicht ontstaat wanneer je waarheid toelaat"
Soms kijken we
een beetje weg
van wat we eigenlijk al voelen.
Omdat het nog niet uitkomt.
Omdat het schuurt.
Omdat het iets in beweging zet
waar we nog niet klaar voor denken te zijn.
En dus houden we het klein.
Of stil.
Of een beetje op afstand.
Tot het zich blijft aandienen.
Niet dwingend
maar aanwezig.
Zacht…
maar niet meer te negeren.
En ergens weet je het al.
Niet met je hoofd
maar dieper.
In dat stille weten
dat geen woorden nodig heeft.
En misschien is dat het moment
waarop er iets mag verschuiven.
Niet omdat je alles moet begrijpen
maar omdat je het toelaat
om er te zijn.
En juist daar
ontstaat er ruimte.
En in die ruimte…
komt er zicht.
Zicht ontstaat
wanneer je
waarheid toelaat.
Reflectievraag:
Wat wordt zichtbaar als je stopt met wegkijken?
