Schaamte houdt van verborgen plekken.
Van stiltes.
Van dingen die nooit hardop worden gezegd.
Want zolang iets alleen in jouw gedachten leeft,
kan het blijven groeien.
Kan het je laten geloven
dat jij de enige bent.
Dat er iets mis is met jou.
Dat anderen dit niet kennen.
Niet voelen.
Niet meemaken.
Maar vaak gebeurt er iets bijzonders
wanneer we voorzichtig een beetje licht toelaten.
Wanneer we delen
wat we zo lang verborgen hebben gehouden.
Dan blijkt ineens
dat we minder alleen zijn
dan we dachten.
En dat schaamte vaak haar kracht verliest
op de plek waar begrip ontstaat.
