"Iets in jou ontwaakt op het moment dat je dromen toelaat"
Dromen leven vaak stiller in ons dan we denken.
Niet omdat ze verdwenen zijn,
maar omdat we ze ergens onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt
tussen alles wat moest, hoorde of verwacht werd.
Toch blijven ze bestaan.
Soms als een zachte fluistering in je hart.
Soms als een gevoel dat even oplicht
wanneer iets je raakt
of wanneer je plotseling voelt: dit… dit is van mij.
Dromen wachten geduldig.
Niet om je op te jagen,
maar om opnieuw gezien te worden.
En op het moment dat je jezelf toestaat
om weer voorzichtig naar dat verlangen te luisteren,
kan er iets bijzonders gebeuren.
Alsof er ergens diep vanbinnen een deur opengaat
die al lange tijd gesloten was.
Er komt ruimte.
Adem.
Levendigheid.
Niet omdat alles meteen werkelijkheid moet worden,
maar omdat je jezelf weer toestemming geeft
om te voelen wat er in jou tot leven wil komen.
Misschien is dat wel wat dromen werkelijk doen.
Ze herinneren je aan een deel van jezelf
dat nooit verdwenen is.
En precies daar,
in dat stille moment van herkenning,
ontwaakt er iets in jou
dat al die tijd heeft gewacht
om weer mee te mogen bewegen met jouw leven.
Reflectievraag:
Welke droom in jou fluistert misschien al langer dat ze gezien wil worden?
