Onder alles wat we voelen, denken en meemaken
ligt een diepere laag in ons.
Een plek die niet wordt gevormd door angst, twijfel of verwarring,
maar door iets dat veel eenvoudiger is.
Liefde.
Niet de liefde die afhankelijk is van omstandigheden,
of die verandert wanneer het leven moeilijk wordt.
Maar een stille, dragende liefde
die in ieder mens aanwezig is.
Soms raken we die bron even kwijt uit het zicht.
Wanneer zorgen, pijn of oude ervaringen ons hart wat sluiten,
kan het voelen alsof we daarvan verwijderd zijn.
Maar de bron zelf verandert niet.
Ze blijft aanwezig,
geduldig en zacht,
wachtend tot we weer even naar binnen keren.
En wanneer we dat doen —
wanneer we onszelf toestaan om stil te worden
en weer te voelen wat er werkelijk in ons leeft —
merken we vaak iets bijzonders.
Onder alle lagen
blijft die liefde altijd stromen.
Niet als iets dat we hoeven te maken,
maar als iets dat we ons simpelweg weer mogen herinneren.
Misschien is dat wel wat we uiteindelijk allemaal zoeken:
niet meer liefde van buitenaf,
maar het opnieuw herkennen
van de liefde die altijd al in ons aanwezig was.
Reflectievragen:
Wanneer voel jij het meest dat je weer even verbonden bent met de liefde in jezelf?
