Soms denken we dat verandering groot moet zijn.
Dat er iets ingrijpends moet gebeuren voordat ons leven een andere richting op kan bewegen.
Maar de natuur laat iets anders zien.
Daar begint bijna alles klein.
Een zaadje dat nauwelijks opvalt
valt ergens in de aarde.
Onzichtbaar voor de wereld
begint het daar langzaam te veranderen.
Eerst wortels.
Daarna een klein begin van groei.
En pas veel later wordt zichtbaar
wat er al die tijd onder de oppervlakte bezig was.
Ook in ons werkt het vaak zo.
Een gedachte die je raakt.
Een zin die je ergens leest.
Een ontmoeting die iets in je opent
wat je misschien al lang voelde,
maar nooit helemaal kon plaatsen.
Zo’n moment lijkt klein.
Maar vanbinnen kan het iets in beweging zetten
dat langzaam verder groeit.
Nieuwe inzichten.
Meer zachtheid voor jezelf.
De moed om andere keuzes te maken
die beter passen bij wie je werkelijk bent.
Wat vandaag nog een klein zaadje lijkt,
kan morgen al wortel hebben gekregen.
En voor je het weet
staat er iets in bloei
waar ooit slechts een klein begin van was.
Soms is één zaadje
al genoeg
om tot bloei te komen.
Reflectievraag:
Welk klein moment, inzicht of ontmoeting heeft ooit iets in jou laten groeien dat later veel groter bleek te zijn dan je toen kon vermoeden?
