"Gun jezelf een zachte blik en ruimte om stil te staan"
Er zijn mensen die altijd doorgaan.
Misschien ben jij er één van.
Niet omdat je nooit moe bent.
Maar omdat er ergens in jou een stem leeft
die zegt dat het beter kan.
Dat het zorgvuldiger moet.
Dat jij sterk moet blijven.
Misschien heb je vroeg geleerd
om eerst te voelen wat een ander nodig heeft.
Om geen extra ruimte te vragen.
Om het zelf wel op te lossen.
En misschien deed je dat zo goed,
dat het vanzelfsprekend werd.
Doorgaan werd normaal.
Zorgen werd wie je bent.
Streng zijn werd veilig.
Want als jij het goed doet,
blijft alles in balans.
Blijft de verbinding intact.
Blijf jij erbij horen.
En ergens daaronder
kan een stille vraag liggen.
Heel zacht.
Misschien bijna onzichtbaar.
Mag ik er zijn
als ik even niets draag?
Mag ik zacht zijn
zonder iets te bewijzen?
Mag ik bestaan
zonder eerst iets toe te voegen?
Dat is geen kleine vraag.
Daarom is een zachte blik geen oppervlakkige mildheid.
Het is jezelf aankijken
zonder meteen iets te willen veranderen.
Ruimte om stil te staan
is ruimte om te voelen
dat je niet wegvalt
als je even niets oplost.
Dat je niet minder wordt
als je even niet sterk bent.
Misschien hoef je vandaag niets te verdienen.
Misschien mag je gewoon even zijn.
Even ademen.
Even niets hoeven.
Reflectievraag:
Wat in jou vraagt op dit moment om een zachte blik en wat meer ruimte?
