Soms zien we alleen wat zichtbaar is.
Het gedrag.
De woorden die raken.
De afstand die ineens voelbaar wordt.
En misschien vergeten we dan
dat daaronder iets leeft
dat niet altijd gezien wordt.
Een verhaal
dat nog geen plek heeft gekregen.
Gevoelens
die ooit te groot waren om te dragen.
Wat zich laat zien aan de buitenkant
is niet altijd wat iemand wíl zijn…
maar soms wat iemand heeft moeten worden
om zichzelf te beschermen.
En dat maakt het niet altijd makkelijker,
maar misschien wel zachter om naar te kijken.
Niet alles hoeft opgelost.
Niet alles hoeft begrepen.
Soms is het al genoeg
om even stil te staan
bij wat er onder ligt.
En daar — heel voorzichtig —
een beetje ruimte voor te laten zijn.
