Er zijn momenten
waarop woorden ontbreken.
Waar alles in je
nog geen vorm heeft gevonden.
Waar je voelt…
maar niet weet hoe je het moet zeggen.
Misschien heb je geleerd
om daar zelf doorheen te gaan.
Om het bij je te houden,
om niemand tot last te zijn.
Maar niet alles wat zwaar voelt
hoeft alleen gedragen te worden.
Soms zit heling niet in antwoorden,
maar in aanwezigheid.
In iemand die blijft
zonder iets van je te vragen.
Die niet invult,
niet oplost,
maar er gewoon is.
Juist daar
kan iets in jou
zachtjes ontspannen.
Omdat je even
niet sterk hoeft te zijn.
