Misschien heb je ergens geleerd
dat je eerst iets moest worden…
Rustiger.
Mooier.
Zekerder.
Meer ‘kloppend’.
Alsof liefde pas komt
wanneer alles aan jou klopt.
En dus hield je delen van jezelf
een beetje achter.
Verzachtte je wat zichtbaar was,
of maakte je jezelf kleiner
dan je eigenlijk bent.
Maar liefde die echt ziet,
kijkt niet alleen naar wat jij laat zien.
Ze voelt ook
wat je probeert te verbergen.
En blijft.
Niet ondanks dat,
maar juist daarin.
Misschien hoef je niet meer te wachten
tot je jezelf helemaal begrijpt,
of tot alles in jou zeker voelt.
Misschien mag je er al zijn…
precies zoals je nu bent.
Met alles wat nog groeit,
en nog twijfelt
om zichtbaar te zijn.
