Misschien is er een deel in jou
dat ooit is gaan geloven
dat je niet genoeg bent.
Niet in één moment…
maar langzaam.
In wat er gezegd werd.
In wat je voelde
maar niet kon plaatsen.
In hoe er naar je gekeken werd,
of hoe je daarin alleen stond.
En ergens ben je dat
mee gaan dragen.
Niet als een gedachte
maar als een gevoel
dat zich stil in je nestelde.
Dat soms opkomt
zonder dat je precies weet waarom.
Dat maakt dat je jezelf inhoudt…
of net iets meer je best doet
dan eigenlijk nodig is.
Niet omdat er iets mist in jou,
maar omdat je ooit bent gaan geloven
dat het zo moest.
Maar lieverd…
wat je toen bent gaan dragen
was nooit van jou.
Het is iets
wat je bent gaan geloven
in de manier
waarop er naar je werd gekeken.
Terwijl jij ondertussen
bent blijven staan.
Op jouw manier.
Met alles wat je voelde
en misschien niet kon delen.
En misschien mag je vandaag
heel voorzichtig
voelen…
dat jij al die tijd
meer dan genoeg bent geweest.
