Soms leeft er in ons
een verlangen
dat we nauwelijks durven dragen.
Niet omdat het te groot is…
maar omdat het zo wezenlijk is.
De wens
dat iemand je niet alleen ziet,
maar je werkelijk wil kennen.
Dat er ruimte wordt gemaakt
voor wie jij bent…
niet vluchtig,
niet tussendoor,
maar met aandacht
die blijft.
Dat iemand niet alleen luistert
naar wat je zegt,
maar ook naar wat erachter ligt.
Dat er vragen komen
niet uit nieuwsgierigheid,
maar uit betrokkenheid.
Omdat jij ertoe doet.
Omdat iemand wil begrijpen
hoe jouw binnenwereld beweegt.
En je dat ook laat voelen.
Niet één keer…
maar steeds opnieuw.
In blijven.
In aandacht.
In de manier
waarop je wordt vastgehouden
zonder dat je kleiner hoeft te worden.
Misschien is dat
waar je werkelijk naar verlangt…
Dat iemand niet alleen bij je is,
maar zich naar je toekeert.
En zegt — zonder woorden:
ik wil je kennen
in alles wat je bent.
