Soms proberen we liefde
vast te houden.
Door ons best te doen.
Door te begrijpen.
Door te geven
wat we hopen
dat genoeg zal zijn.
Alsof liefde iets is
wat je moet verdienen
of beschermen
tegen wat het zou kunnen breken.
Maar liefde die echt is,
ontstaat niet uit inspanning.
Ze laat zich zien
in hoe iemand blijft
wanneer het niet vanzelf gaat.
In de rust
waarmee er geluisterd wordt.
In de ruimte
die er is voor verschil.
Niet omdat alles altijd klopt…
maar omdat er gekozen wordt
om te blijven kijken
in plaats van weg te draaien.
En misschien is dat
waar iets in jou
eindelijk mag ontspannen.
Omdat je voelt
dat je niet hoeft te bewijzen
dat je het waard bent.
Dat je niet hoeft te dragen
wat eigenlijk samen hoort te zijn.
Maar gewoon…
mag zakken
in wat er al is.
