Er is een moment
in elke verbinding
waar iets verschuift.
Waar het niet meer gaat
over hoe het voelt aan de oppervlakte…
maar over wat er zichtbaar wordt
daaronder.
De delen
die je niet zomaar laat zien.
Die je misschien zelf nog niet
helemaal begrijpt.
Je randen.
Je twijfel.
Je zachtheid
die je ooit hebt leren beschermen.
En juist daar
ontstaat de vraag
die niet wordt uitgesproken:
Blijf je…
als je mij zo ziet?
Niet in mijn licht,
maar ook in mijn breekbaarheid.
Niet wanneer alles stroomt,
maar wanneer het schuurt.
En als het antwoord geen woorden nodig heeft,
maar voelbaar is in blijven…
dan gebeurt er iets wezenlijks.
Dan wordt liefde
niet iets wat je beleeft,
maar iets wat je draagt.
Iets wat niet verdwijnt
wanneer het echt wordt,
maar juist wortel schiet
in alles wat zichtbaar mag zijn.
