Misschien zijn het juist
die kleine momenten
waarin niets hoeft…
die het meest zeggen.
Niet de grote woorden,
niet de beloftes,
maar dat ene stille gebaar.
Een hand die even blijft.
Niet als begin van iets…
niet omdat er iets moet volgen…
maar gewoon
omdat hij daar mag zijn.
In zachtheid.
In nabijheid.
Zonder dat het meer hoeft te worden.
Zonder dat het iets vraagt.
En misschien is dat wel
waar liefde zich laat zien.
In de ruimte
waarin je kunt zijn
zonder dat er iets van je verwacht wordt.
