Misschien draag je al langer
dat gevoel met je mee…
dat je net even anders bent.
Dat je dingen voelt
die niet altijd uitgesproken worden.
Dat je ziet
wat anderen niet altijd opmerken.
En dat kan soms eenzaam zijn.
Alsof je ergens staat
zonder echt aan te sluiten.
Alsof je jezelf
een beetje moet aanpassen
om mee te kunnen bewegen.
Maar misschien is dat gevoel
niet ontstaan
omdat jij er niet bij hoort…
maar juist
omdat je anders kijkt.
Anders voelt.
En daardoor iets waarneemt
wat niet voor iedereen zichtbaar is.
Misschien is jouw plek
niet in het volgen
van wat er al is…
maar in het zacht openen
van iets nieuws.
Op jouw manier.
