"Omarm wat zich vormt in de omvang van het leven"
Het leven vormt ons, vaak op manieren
die we niet hadden voorzien.
Soms kijken we naar onszelf
en zien we vooral wat veranderd is.
Wat niet meer voelt zoals vroeger.
Of wat nog niet helemaal klopt
in onze eigen ogen.
En soms kijken we niet alleen
door onze eigen blik.
Soms kijken we ook naar onszelf
met de ogen van een ander,
zoals we denken
dat zij ons zien.
Hoe we eruit zouden moeten zien.
Hoe we ons zouden moeten gedragen.
Of misschien zelfs
hoe slank, sterk of mooi we zouden moeten zijn
om er echt bij te horen.
En juist dan kan het moeilijk zijn
om met zachtheid naar onszelf te kijken.
We wachten tot we weer passen
in dat beeld.
Tot we weer voelen dat we “goed genoeg” zijn.
Maar het leven beweegt.
Net zoals een vrucht langzaam rijpt aan een tak,
vormen ook wij ons
in de omvang van het leven.
Door wat we meemaken.
Door wat ons raakt.
Door alles wat ons stap voor stap verandert.
Soms ook door dingen
die we niet zelf hebben gekozen.
Omstandigheden.
Momenten in het leven
die hun sporen achterlaten.
En misschien hoeven we onszelf
daar niet altijd de schuld van te geven.
Misschien hoeven we onszelf
niet pas te omarmen
wanneer we weer voldoen aan een beeld.
We mogen de versie van onszelf
die er nu is
met een beetje meer zachtheid bekijken.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat ook dit
een stukje van onze weg is.
En misschien mag je jezelf vandaag
heel even herinneren:
Je hoeft niet eerst anders te worden
om liefdevol naar jezelf te mogen kijken.
Reflectievraag:
Kun je vandaag met een beetje zachtheid kijken naar jezelf, los van het beeld waarvan je denkt dat je eraan moet voldoen?
