Misschien heb je lange tijd gedacht
dat er iets in jou ontbrak.
Dat je niet helemaal was
zoals je zou moeten zijn.
Maar wat als dat nooit waar is geweest?
Wat als je alleen hebt geleerd
om naar jezelf te kijken
door verwachtingen
die niet van jou waren.
En dat je jezelf daarin
langzaam een beetje bent kwijtgeraakt.
Niet omdat je niet wist wie je was,
maar omdat er weinig ruimte was
om dat werkelijk te voelen.
Misschien begint het daar…
niet bij veranderen,
maar bij opnieuw kijken.
Zachter.
Eerlijker.
Alsof je jezelf voor het eerst ontmoet
zonder oordeel.
En heel langzaam ontdekt
dat er niets ontbreekt.
Alleen iets in jou
dat weer gezien wil worden.
