Misschien ben je gewend
om er voor anderen te zijn.
Om aan te voelen
wat iemand nodig heeft,
om ruimte te maken,
mee te bewegen,
te geven zonder er lang bij stil te staan.
Omdat dat vanzelf gaat.
Omdat het in je zit.
Maar wanneer het om jezelf gaat,
voelt dat soms anders.
Alsof je moet nadenken,
twijfelt,
of het wel mag.
Alsof je jezelf
niet dezelfde zachtheid gunt
die je zo moeiteloos
aan een ander geeft.
En misschien begint zelfliefde
niet bij iets groots,
maar bij dat kleine moment
waarin je jezelf niet overslaat.
Waarin je voelt
wat jij nodig hebt,
en daar niet aan voorbijgaat.
Niet harder,
maar juist zachter
met jezelf wordt.
