Wat je ooit hebt losgelaten
deed je niet zonder reden.
Er zat iets in
dat te groot werd,
te zwaar,
of simpelweg niet meer paste
bij wie je toen moest zijn
om jezelf staande te houden.
En ergens onderweg
heb je geleerd
dat afstand veiliger voelde
dan nabijheid,
dat sluiten zachter was
dan opnieuw gekwetst worden.
Maar wat je hebt losgelaten
is niet altijd verdwenen.
Soms blijft het stil aanwezig
onder de oppervlakte—
als een deel van jou
dat niet weg is,
maar wacht.
Niet om je te veranderen,
maar om opnieuw benaderd te worden
met zachtheid.
Op jouw tempo.
In jouw tijd.
Tot het zich
niet langer als iets ouds voelt,
maar als iets dat weer
bij je mag horen—
zonder angst,
zonder moeten,
maar gedragen
door een gevoel van veiligheid
in jezelf.
En misschien is dat wel
de diepste vorm van heling:
niet alles anders maken,
maar ruimte geven
aan wat ooit te kwetsbaar was
om te blijven.
