Soms blijft het zoeken.
In gedachten
die blijven gaan,
in vragen
die geen antwoord vinden.
Alsof er iets is
dat begrepen wil worden.
En misschien mag dat er zijn.
Dat verlangen
om te weten.
Om iets vast te kunnen houden
in wat onduidelijk voelt.
En tegelijk…
kan er iets zachts ontstaan.
Geen antwoord,
maar een vorm van
stil worden.
Niet omdat alles
begrepen is,
maar omdat het niet-weten
niet langer
weggeduwd hoeft te worden.
Alsof het er mag zijn,
naast alles
wat nog doorvoeld wil worden.
En misschien ligt daar
een andere rust.
Niet in het vinden,
maar in het kunnen dragen
van wat geen antwoord heeft.
