Soms kom je mensen tegen
die anders zijn dan jij.
En toch…
is er iets
wat je met elkaar verbindt.
Alsof jouw zachtheid
iets aanraakt
wat bij hen nog stil is.
Iets wat ze wel voelen,
maar nog niet
helemaal kunnen zijn.
En misschien is dat
waarom ze bij je blijven.
Niet alleen om wie jij bent,
maar om wat er
in jouw nabijheid
kan ontstaan.
En dat kan mooi zijn.
Zacht.
Alsof je even
een plek mag zijn
waar iets mag openen.
Maar soms merk je het
pas later…
dat je meer hebt gegeven
dan je doorhad.
Dat er iets
bij je is gebleven
wat niet van jou is.
En misschien ligt daar
een zacht besef…
dat jouw zachtheid
niet bedoeld is
om te dragen
wat een ander nog niet kan.
Maar om te blijven
wie jij bent.
Ook wanneer de ander
daar nog niet
kan zijn.
