Er was een tijd
waarin je bleef uitleggen.
Waarom je voelde
wat je voelde.
Waarom je keuzes maakte
die voor een ander
niet altijd te begrijpen waren.
Alsof je jezelf
steeds een plek moest geven
in de ogen van iemand anders.
Maar ergens onderweg…
is er iets verschoven.
Niet ineens,
maar stap voor stap.
In het voelen
dat je niet alles
hoeft te verantwoorden.
Dat jouw binnenwereld
niet minder waar wordt
wanneer een ander
die niet begrijpt.
En misschien is dat
wat er nu groeit in je…
een zachtere stevigheid.
Niet luid,
niet overtuigend,
maar stil en zeker.
Een weten
dat je mag zijn
zoals je bent,
zonder jezelf
kleiner te maken
om begrepen te worden.
En dat je niet meer hoeft
te vechten voor ruimte,
maar die van binnenuit
al inneemt.
Gewoon…
door jezelf
niet meer te verlaten.
