Je kijkt door je eigen ogen…
en dat voelt zo vanzelf,
dat je er zelden bij stilstaat
hoe jij overkomt
in het hart van een ander.
Hoe jouw aanwezigheid
meer doet
dan je zelf kunt zien.
In de manier
waarop je luistert,
in hoe je even blijft
wanneer het stil wordt,
in de zachtheid
die je meebrengt
zonder dat je het doorhebt.
En misschien is het juist dat…
dat voor een ander
het verschil maakt.
Niet iets groots,
maar iets kleins
dat warm aanvoelt.
Iets echts.
En misschien kun je het zelf
niet altijd zien,
omdat je zo gewend bent
aan wie je bent.
Maar in de ogen
van een ander…
kan iets van jou oplichten
op een manier
die jij nooit helemaal zult kennen.
En misschien hoeft dat ook niet.
Misschien is het al genoeg
om te vertrouwen
dat jouw aanwezigheid
meer doet
dan je zelf kunt waarnemen.
