Soms voel je dingen
voordat ze worden uitgesproken.
Niet omdat je zoekt,
maar omdat er in jou
iets is
dat vanzelf afstemt.
Alsof je al aanraakt
wat nog geen woorden heeft.
In een blik die verandert,
in een stilte
die iets met zich meedraagt.
En misschien is dat
gewoon hoe jij bent.
Niet alleen kijkend,
maar voelend
tussen de lagen door.
En dat is iets moois.
Maar ook iets
wat je soms pas later merkt.
Wanneer het ineens
wat voller voelt in je.
Of zwaarder
dan het moment zelf was.
Alsof er meer
is blijven hangen
dan je doorhad.
En misschien ligt daar
een zacht besef…
dat dit bij jou hoort.
Niet om het anders te maken,
maar om jezelf
steeds weer
liefdevol terug te vinden
wanneer je merkt
dat je iets hebt meegenomen.
Zonder dat je het wilde.
Zonder dat je het zag.
Gewoon…
weer even
bij jezelf.
