Kwetsbaarheid
is niet alleen
wat je laat zien.
Soms zit het
in dat ene moment
waarop je niet weggaat.
Niet iets verbergen.
Niet jezelf afsluiten.
Maar blijven.
Ook als het zichtbaar is.
Ook als het nog kwetsbaar voelt.
In het lichaam.
In hoe er niets meer
tussen zit.
En misschien
is dat wel waar het gebeurt.
Niet in het delen—
maar in het niet meer
wegbewegen
van wat er al is.
In het blijven
bij jezelf,
juist daar
waar het het meest
kwetsbaar voelt.
En het, heel voorzichtig,
niet afwijzen.
Zonder het mooier te maken.
Zonder het te bedekken.
Gewoon…
zoals het is.
En jezelf daarin
niet meer verlaten.
