Hoe fijn zou het zijn
als het gewoon mocht.
Dat iemand voelt
dat een drukke plek te veel is—
en dat dat genoeg is.
Dat iemand eerder naar huis gaat,
niet omdat het niet leuk is,
maar omdat de rust roept.
Dat wat er in iemand leeft
er gewoon mag zijn.
Ook als het anders is
dan verwacht wordt.
Dat angst
niet weggeduwd hoeft te worden,
maar er even mag zijn
zoals het is.
Zonder uitleg.
Zonder het kleiner te maken.
Gewoon…
omdat het echt is.
En misschien
begint het wel bij ons.
In hoe er gekeken wordt.
In hoe er geluisterd wordt.
Want als er verlangd wordt
om jezelf te kunnen zijn
bij een ander—
dan vraagt dat ook
om diezelfde ruimte
te geven.
Zodat het voor ons allemaal
steeds iets vanzelfsprekender wordt
om te zijn
zoals iemand is
en zoals wij zijn.
