Soms is het niet wat er gebeurt
dat afstand maakt.
Niet de pijn zelf.
Niet wat er misgaat.
Maar wat daaronder blijft liggen.
Wat je voelt,
maar niet uitspreekt.
Wat je inslikt,
om het rustig te houden.
Om het niet groter te maken
dan het al is.
En ergens lijkt dat te werken.
Voor even.
Tot het zich opstapelt.
In kleine stiltes.
In wat net niet gezegd wordt.
In blikken die iets dragen
maar niets laten zien.
Niet omdat je niet wilt delen—
maar omdat je niet goed weet hoe.
Of omdat je bang bent
wat er gebeurt als je het wel doet.
En precies daar
begint de afstand.
Niet zichtbaar.
Maar wel voelbaar.
Omdat wat er leeft
geen plek krijgt.
En misschien is dat
wat liefde nodig heeft.
Niet dat alles klopt.
Niet dat alles mooi is.
Maar dat wat er is
er ook mag zijn
tussen jullie in.
Zacht.
Gedragen in liefde.
