Het vraagt moed
om te blijven
in een leven
dat niet is geworden
wat je had gehoopt.
Om niet weg te gaan
van wat er is...
terwijl iets in je
nog steeds weet
hoe het had kunnen zijn.
Dat verdwijnt niet.
Niet helemaal.
Niet echt.
Het zit in de onderlaag.
In hoe je kijkt.
In wat je voelt
zonder dat je het uitspreekt.
Niet omdat je vast blijft houden...
maar omdat het er was.
Echt.
En nu is het er niet.
Dat is wat schuurt.
Niet alleen het leven
dat je leeft...
maar het leven
dat er niet is.
Het is rouw
die nergens kan landen.
En jij blijft.
Niet omdat het klopt.
Niet omdat het lichter wordt.
Maar omdat je hier bent.
En voor nu
is dit wat het is.
