Er is een stem in je
die het al weet.
Niet helder.
Niet altijd makkelijk.
Maar aanwezig.
Je hoort haar
in kleine momenten—
en negeert haar net zo vaak.
Omdat het niet uitkomt.
Omdat het schuurt.
Omdat het iets vraagt
waar je nog niet aan toe bent.
Dus ga je eroverheen.
Met denken.
Met verklaren.
Met alles wat het zachter maakt
dan het eigenlijk is.
Maar ze blijft.
Onder alles.
Niet luid.
Niet dwingend.
Ze blijft.
Altijd aanwezig.
En jij bent het
die mag durven luisteren.
