Soms raak je jezelf kwijt
zonder dat je het doorhebt.
Niet ineens—
maar langzaam.
In het proberen te begrijpen.
In het meebewegen.
In het zoeken naar wat klopt
voor de ander.
Tot je zo ver bent gegaan
dat je jezelf
nog nauwelijks hoort.
En ergens daar
komt die vraag.
En ik dan?
Niet als verwijt.
Niet als eis.
Maar als iets
dat niet langer
genegeerd wil worden.
Omdat jij,
net als ieder ander,
het recht hebt
om begrepen te worden.
Om gehoord te worden
in wat je voelt.
In wat je nodig hebt.
Niet later.
Niet als er ruimte over is.
Maar ook nu.
En jij dan?
