Liefde kan zo mooi zijn.
In hoe ze je laat voelen.
In hoe ze je optilt
zonder dat je daar iets voor hoeft te doen.
Maar ze blijft daar niet.
Ze komt ook
bij de delen
die je zelf misschien
niet zo goed vast kunt houden.
Waar je liever van wegkijkt.
Waar het nog gevoelig is.
En juist daar
wordt ze zacht.
Niet om het weg te nemen—
maar om erbij te blijven.
Om het anders te laten voelen.
Iets minder scherp.
Iets minder alleen.
Alsof ze met je meekijkt,
zonder oordeel.
Alsof ze zegt:
dit mag er ook zijn.
Misschien is dat
haar kracht.
De meest helende
die er is.
Omdat ze niets van je vraagt—
maar alles van je ziet.
En blijft.
