Begrepen willen worden is menselijk.
We verlangen er allemaal naar om gezien te worden.
Om te voelen dat iemand werkelijk begrijpt wat er in ons leeft.
Maar soms raakt dat verlangen verstrikt.
Dan blijven we uitleggen.
Ons verantwoorden.
Steeds opnieuw bewijzen dat wat we voelen terecht is.
In de hoop dat de ander eindelijk zegt:
"Ik begrijp je."
Alsof dat begrip bepaalt of we mogen zijn wie we zijn.
Alsof we eerst toestemming nodig hebben.
Maar jezelf zijn begint niet op het moment dat een ander je begrijpt.
Het begint op het moment dat jij stopt met wachten op die toestemming.
Wanneer je jezelf niet langer hoeft te bewijzen.
Niet langer hoeft uit te leggen.
Niet langer hoeft te verdienen.
En jezelf toestaat er te zijn.
Ook als niet iedereen je begrijpt.
