De manier waarop je tegen jezelf spreekt lijkt soms maar een verzameling gedachten.
Een opmerking hier.
Een oordeel daar.
Een zin die je zo vaak hebt gedacht dat je hem nauwelijks nog opmerkt.
Maar woorden blijven niet altijd woorden.
Ze nestelen zich.
Ze worden een bril waardoor je naar jezelf kijkt.
Een plek waarin je gaat wonen.
Wanneer je jezelf keer op keer vertelt dat je tekortschiet,
ga je leven vanuit tekort.
Wanneer je jezelf vertelt dat je lastig bent,
ga je jezelf kleiner maken.
Wanneer je jezelf vertelt dat je niet goed genoeg bent,
wordt dat steeds meer de grond onder je voeten.
Sommige mensen zouden nooit tegen een ander zeggen wat ze dagelijks tegen zichzelf zeggen.
En toch verwachten ze van zichzelf dat ze zich daar thuis voelen.
Misschien is het daarom de moeite waard om af en toe stil te staan bij de woorden die je jezelf geeft.
Niet omdat alles positief moet zijn.
Maar omdat je ook een thuis verdient
waarin je zacht mag landen.
