We verlangen vaak naar de grote momenten.
Naar veranderingen.
Naar iets om naar uit te kijken.
Alsof het echte leven ergens verderop begint.
Maar ondertussen speelt een groot deel van ons leven zich af in het gewone.
In de dagen zonder bijzonderheden.
In vertrouwde gewoontes.
In mensen van wie we weten dat ze er morgen waarschijnlijk nog zijn.
In de geruststellende vanzelfsprekendheid van dingen waar we nauwelijks bij stilstaan.
Misschien is dat ook waarom we ze zo gemakkelijk over het hoofd zien.
Omdat wat altijd aanwezig is,
zich niet hoeft aan te dienen.
Pas wanneer iets wegvalt,
beseffen we soms hoe rijk we waren.
Hoeveel schoonheid er schuilde in het gewone.
In een vertrouwd gezicht.
Een dagelijkse groet.
Een huis waarin het licht 's avonds weer aangaat.
Misschien zit de stille rijkdom van het leven niet in wat uitzonderlijk is.
Maar in alles wat zo vanzelfsprekend lijkt,
dat we vergeten hoe bijzonder het eigenlijk is.
