We leven in een wereld die voortdurend in beweging is.
Er is altijd nog iets te doen.
Nog iets te regelen.
Nog iets om naartoe te werken.
En voor je het weet, wordt haast een gewoonte.
Niet omdat je ergens naartoe wilt.
Maar omdat je vergeten bent hoe het voelt om stil te staan.
Haast geeft vaak het gevoel dat we leven.
Dat we onderweg zijn naar iets belangrijks.
Terwijl het ons soms juist verwijdert van het leven dat we proberen te bereiken.
Want veel van wat werkelijk betekenis geeft aan ons leven laat zich niet opjagen.
Het vraagt aandacht.
Aanwezigheid.
Tijd.
Een gesprek dat je raakt.
Een onverwacht inzicht.
Een moment waarop je merkt dat je ademhaling rustiger wordt.
Soms hoef je niet verder te zoeken.
Niet harder je best te doen.
Niet sneller te gaan.
Soms hoef je alleen maar even te blijven.
Lang genoeg om te zien
wat er werkelijk toe doet.
