Wanneer iets ons dierbaar is,
willen we het vaak beschermen.
Dichtbij houden.
Zeker weten dat het blijft.
Dat verlangen is begrijpelijk.
Maar soms proberen we uit liefde te sturen wat alleen in vrijheid kan groeien.
We willen dat een ander begrijpt wat wij nodig hebben.
Dat een vriendschap blijft zoals ze was.
Dat een droom zich ontvouwt zoals wij hadden bedacht.
Maar liefde hoeft niet alles vast te houden.
Soms vraagt liefde juist om ruimte.
Om vertrouwen.
Om de bereidheid om te zien wat er ontstaat wanneer iets zichzelf mag zijn.
Want wat je in vrijheid draagt,
hoeft zich niet anders voor te doen om te mogen blijven.
Hoeft zich niet voortdurend aan te passen.
Hoeft niet te worden wie jij nodig hebt.
Het mag zichzelf zijn.
En misschien is dat wel de grootste vorm van liefde.
Dat wat je liefhebt
de vrijheid krijgt
om het meest zichzelf te blijven.
