Verdriet wordt vaak gezien
als iets
waar we zo snel mogelijk
vanaf moeten.
Alsof tranen betekenen
dat er iets mis is.
Maar misschien is verdriet
helemaal geen vergissing.
Misschien is het de manier
waarop het hart
uiting geeft
aan wat niet langer
stil kan blijven.
Aan liefde
die geen plek meer vindt.
Aan gemis,
verlangen,
teleurstelling,
of alles wat ooit
diep werd geraakt.
Niet alles
laat zich uitleggen.
Sommige wonden
kunnen alleen
gevoeld worden.
En misschien zijn tranen
wel de taal
die het hart spreekt
wanneer woorden
niet meer toereikend zijn.
Niet om je vast te houden
in het verdriet,
maar om langzaam
ruimte te maken
voor alles
wat gezien, gevoeld
en doorleefd wil worden.
Want wat een stem krijgt,
hoeft niet langer
in stilte
gedragen te worden.
