"De wereld verlangt naar het zachte licht dat jij in je draagt"
Er zijn momenten
waarop het lijkt alsof de wereld
vooral vraagt om kracht.
Om snelheid.
Om duidelijkheid.
Om mensen die luid genoeg spreken
om gehoord te worden.
Maar er bestaat ook een ander soort kracht.
Het zachte licht
dat van binnen brandt.
Niet fel of dwingend,
maar warm en stil.
Vaak ontstaat dat licht
niet ondanks wat we hebben meegemaakt,
maar juist daardoor.
Door alles wat ons heeft geraakt.
Door wat we hebben gevoeld,
doorstaan
en langzaam hebben leren dragen.
Zoals een vlam
die blijft branden
zelfs wanneer de wind erlangs strijkt.
Dat zachte licht laat zich zien
in kleine dingen.
In een blik die begrijpt.
In woorden die verzachten.
In aanwezigheid
die een ander laat voelen
dat hij niet alleen is.
Misschien is dat wel
de ware kracht van licht:
dat het geen donker hoeft te bestrijden
om toch verschil te maken.
Het hoeft alleen
te blijven branden.
En misschien verlangt de wereld
meer dan we denken
naar precies dat licht
dat jij in je draagt.
Reflectievraag:
Waar in jouw leven heeft wat je hebt doorleefd een zachtheid in je wakker gemaakt die nu als licht naar buiten straalt?
