Misschien zeg je
dat je niets nodig hebt…
omdat je hebt geleerd
hoe het voelt
als iets wordt beloofd
maar niet wordt gegeven.
Dus je houdt het bij jezelf.
Maar soms…
zit er iets stillers onder.
Dat het soms moeilijk is
om nog te voelen
wat je eigenlijk wilt.
Omdat er niet altijd ruimte was
voor jouw keuze.
Omdat je leerde
om te kijken naar de ander,
om af te stemmen,
om mee te bewegen.
En ergens onderweg
werd het stiller in jou
om zelf te kiezen.
Niet weg,
maar wel verder naar de achtergrond.
En toch…
is er iets in jou
dat het nog weet.
Zacht,
maar niet verdwenen.
Je mag daar weer
naar luisteren.
