Soms komt wat er in je leeft
niet verder
dan iets kleins.
Een opmerking,
licht uitgesproken—
alsof het er bijna niet toe doet.
Iets dat langs de rand gaat
van wat je werkelijk voelt.
Terwijl daaronder
zoveel meer leeft.
Iets wat zich niet laat vangen
in de woorden die je hebt.
Iets wat je voelt
op een plek
waar het stil wordt.
Alsof er iets in jou
wordt aangeraakt—
zonder dat je het helemaal begrijpt,
maar wel
dat het er is.
En juist daardoor
blijven je woorden
aan de oppervlakte.
Niet omdat het er niet uit wil,
maar omdat het
te dichtbij komt.
Dus blijft het klein.
Voorzichtig.
Net genoeg om er te zijn,
maar niet genoeg
om alles te laten zien.
En misschien
is dat precies waar je was.
Niet bij wat je zei—
maar bij wat je voelde,
nog zonder vorm.
En dat hoeft niet anders.
Sommige dingen
mogen eerst bestaan
in stilte,
voordat ze zich
laten uitspreken.
