We denken vaak dat verbinding ontstaat door de juiste woorden te vinden.
Door iets herkenbaars te zeggen.
Door een goed advies.
Of een passend antwoord.
Maar de momenten waarop mensen zich werkelijk gezien voelen, ontstaan vaak ergens anders.
In de ruimte die ontstaat wanneer iemand niet meteen invult.
Niet meteen oordeelt.
Niet meteen met een oplossing komt.
Maar aanwezig blijft.
Luisteren is meer dan horen wat iemand zegt.
Het is ook luisteren naar wat nog aarzelend tussen de woorden hangt.
Naar wat iemand misschien nog niet helemaal durft uit te spreken.
Naar wat gehoord wil worden zonder direct veranderd te hoeven worden.
Soms is dat het grootste geschenk dat je een ander kunt geven.
Niet je woorden.
Maar je aandacht.
Niet je antwoord.
Maar je aanwezigheid.
